Skip to content

Je lijf vertelt waar het knelt

Op mijn huisartsen spreekuur zie ik mensen met uiteenlopende klachten. Van verkouden babyneuzen tot terminale zorg. Ze nemen mij in vertrouwen en ik luister, zowel naar de beschrijving van de klachten als het verhaal erachter.

Want alles wat we meemaken, slaan we op in ons lijf. Als ervaringen (zowel positief als negatief) te lang aanhouden, zonder dat er een vorm van ontlading volgt, dan houdt je lijf het vast. En vervolgens vindt het een andere (vaak verwrongen) weg naar buiten. Het is niks nieuws dat eczeem verergert in perioden van stress, dat we buikpijn krijgen als we een spannende presentatie moeten geven en dat we hoofdpijn krijgen als we niet genoeg pauze nemen op het werk. Dus als er een puber last heeft van chronische buikpijn, vraag ik door. Grote kans dat er iets speelt dat de apotheek niet kan verhelpen.

De term ‘depressie’ komt van ‘onderdrukken’
In mijn werk zie ik dikwijls mensen met depressieve klachten, waarbij de bron ligt in het onderdrukken van emoties of eigen behoeften. Ook bij patiënten met ernstig overgewicht blijkt na doorvragen niet zelden dat er veel onverwerkt leed in het lijf opgeslagen ligt. Waarmee ik niet wil zeggen dat al deze lichamelijke klachten zijn terug te leiden op wat we hebben meegemaakt. Maar het omgekeerde is wel waar: wat we meemaken doet in zekere zin iets met ons lijf.

Je lijf is sneller dan je hoofd
Als er iets mis is, weet je lijf het als eerste. Daarom is het zo zinvol om naar je lijf te luisteren. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, dat heb ik aan den lijve ondervonden. Als ik een tijd lang te veel gewerkt heb, te weinig mijn vrienden heb gezien, te lang niet heb gelachen met mijn man, mijn kinderen te weinig heb geknuffeld, dan merk ik dat in mijn lijf. Als ik te lang mijn behoeftes onvoldoende heb geuit, dan word ik snauwerig naar mijn man, neemt mijn lijf afstand en gaat mijn kin omhoog. Ik pak hem op zijn woordkeus aan en denk het allemaal beter te weten. Ik laat me niet raken, een beschermingsmechanisme. Op zo’n moment helpt het als ik me besef dat ik weer in die kuil ben gelopen. Ik kan weer contact maken met mijn lijf en zeggen waar het echt om gaat.

Inge

Wil jij ook ontdekken wat het je kan opleveren, als je naar je lijf luistert? Lees hier meer over wat coaching voor jou kan betekenen.

Andere berichten

Blog#15

Ode aan mijn oma

Over de grootsheid van kleine dingen. Over terug naar mijn wortels en ze omarmen.

Blog#14

Rouw is de achterkant van liefde

Over hoe niet-aangenomen rouw samenhangt met ingeslikte boosheid en verdriet. En het effect daarvan op je contact met anderen. En het contact met jezelf.

Blog#13

De schaamte voorbij

Over waarom het soms zo moeilijk is om lekker te spelen. Over de schaamte die ik dan tegenkom. Een welkom aan het vrije kind in mij.

Blog#12

Sommigen dingen kunnen nou eenmaal echt niet op 1,5 meter afstand

Over het dilemma in deze Coronatijd: die anderhalve meter.

Blog#11

Geruststellen in maanpak

Hoe kan ik geruststellen in een astronautenpak? Over het belang van lichaamstaal en de ontreddering als dat belemmerd wordt.

Blog#10

Hoe vertel ik mijn kinderen, dat je ziek kunt worden van iemands aanraking?

Over het gemis van nabijheid in Coronatijden. En hoe leg je dat uit aan jonge kinderen?

Blog#9

Waarom het weten je niet altijd verder helpt. En voelen wel.

Soms weet je met je hoofd al jaren waar bepaalde patronen vandaan komen. Een blog over hoe het dan toch kan helpen om ook te voelen hoe dit zich in je lijf schuil houdt.

Blog#8

Dat wat er niet mag zijn, krijgt macht

Over waarom het niet werkt om emoties weg te stoppen. Over waarom het nuttig is om verdrietig te zijn. En over weerstand die een kwetsbare plek beschermt.

Blog#7

Waarom je zonder verdriet niet gelukkig kan zijn

Over verdriet voelen om geluk te kunnen ervaren. Hoe het toelaten van negatieve emoties je kan opluchten. En over nemen wat er was, dus ook de pijn en het verdriet.

Blog#6

Alleen zijn doet minder pijn

Over sterke schouders, zware lasten, en de prijs die je daarvoor betaalt. En over hoe 'er zijn' voor de anders soms al genoeg kan zijn.

Blog#5

Hoe jouw volle blaas mij confronteerde met mijn oude pijn

Over hoe ik mijzelf in mijn dochter herken, ook op punten waar ik dat liever niet wilde. Over spiegelen en wijze lessen van een kleuter. 

Blog#4

Hoe we de ander niet laten zien wat we eigenlijk nodig hebben

Hoe we soms het tegenovergestelde doen, van waar we behoefte aan hebben. Over in en uit contact gaan. En hoezeer we contact nodig hebben.

Blog#3

Het gevaar van de veilige weg

Waarom het zo lastig is om iets te veranderen. Ook wanneer je eigenlijk al weet dat dit beter zou zijn. Over het ongemak opzoeken.

Blog#1

Helen kent vele vormen

Soms ben je het even kwijt. De reden waarvoor je het allemaal doet. Als mij dat overkomt, denk ik terug aan dat eerste gesprek met die eerste patiënt.